sobota, 25 czerwiec 2016 19:00

Łuszczyca

Napisane przez  Dr n. med. Irena Walecka

Łuszczyca, to nie tylko problem medyczny, ale także społeczny, ze względu na przewlekły charakter schorzenia i występowanie widocznych dla otoczenia zmian na skórze. Choroba ta powoduje stygmatyzację, znacznie obniża jakość życia i wywiera istotny wpływ zarówno na aktywność zawodową, jak i wiele aspektów życia osobistego.

Łuszczyca dotyczy 2-3 % populacji światowej, jednakowo dotyka kobiet, jak i mężczyzn, częściej rasę białą, rzadziej rasę żółtą, a najrzadziej Murzynów. W Polsce na łuszczycę choruje ponad 1 milion osób. Jest to przewlekła, nawracająca, niezakaźna choroba zapalna o podłożu genetycznym, z silnym wpływem środowiskowym i zaburzeniami immunologicznymi. W 80 % przypadków pierwsze zmiany skórne występują pomiędzy 20. a 40. rokiem życia, mówimy wówczas, że jest to typ I łuszczycy. Typ II wiąże się z wystąpieniem choroby ok 60 roku życia.

Klinicznie łuszczyca zazwyczaj objawia się występowaniem charakterystycznych grudek, pokrytych srebrzystą łuską. U większości chorych zmiany zajmują łokcie, kolana, okolicę krzyżową i skórę owłosioną głowy. Jednakże choroba może wystąpić w każdej okolicy ciała, w tym również na płytkach paznokciowych. Najczęstszą postacią jest łuszczyca plackowata, ale mogą też być inne odmiany. Układową manifestacją choroby jest łuszczycowe zapalenie stawów.

Obecnie uważa się, że łuszczyca to choroba ogólnoustrojowa, gdyż wiąże się ze zwiększoną częstotliwością występowania takich chorób, jak nadciśnienie tętnicze, otyłość, zaburzenia gospodarki lipidowej i cukrzyca. Związek łuszczycy z miażdżycą – najczęstszą przyczyną chorób sercowo-naczyniowych - wynika ze wspólnej, zapalnej patogenezy obu schorzeń.

Leczenie łuszczycy wymaga przede wszystkim oceny ciężkości choroby za pomocą dostępnych wskaźników i jest uzależnione od stopnia nasilenia zmian skórnych, lokalizacji oraz rozległości. Leczenie należy dobierać indywidualnie dla każdego pacjenta. W postaciach łagodnych i średnio nasilonych wystarczające jest leczenie miejscowe, zwane inaczej zewnętrznym. W terapii miejscowej stosowane są między innymi cygnolina, dziegcie, pochodne wit. D3, glikokortykosterydy, pochodne kalcyneuryny. Do leczenia niektórych postaci łuszczycy mamy także do dyspozycji naświetlania, tzw. fototerapię, lub fotochemioterapię. Leczenie ogólne, inaczej zwane systemowym, stosuje się w umiarkowanych i ciężkich postaciach łuszczycy, niepoddającej się leczeniu miejscowemu. Leczenie ogólne dzieli się na klasyczne (retinoidy, cyklosporyna, metotreksat) i leczenie biologiczne.

Klinika Dermatologii CSK MSW i A dysponuje wszystkimi ww. rodzajami terapii i poza łuszczycą leczy inne schorzenia dermatologiczne, zarówno w trybie ambulatoryjnym, jak i w trybie hospitalizacji.


Dr n. med. Irena Walecka, kierownik Kliniki Dermatologii Centralnego Szpitala Klinicznego MSW w Warszawie.